Mijają kolejne dni bez niego. Bez niego przy mnie. On jest. W sercu. Mimo tego czuje się samotnie, czuję pustkę, czuję się nieswojo. Wiem, że to nie zależy od nas i musimy tkwić cały czas w jednym miejscu. Najgorsze jest to, że dwoje ludzi, pozornie nie umiejących żyć bez siebie musi zacząć to robić. Nic nie będzie już tak jak kiedyś. Trzeba się do tego przyzwyczaić i nauczyć się stawiać nowe kroki w życiu. Trzeba zacząć żyć w dwóch światach, bo ten jeden, wspólny przestał istnieć. Może kiedyś go znowu zbudujemy, ale jeszcze nie teraz. To jest nie możliwe...
Chciałabym znowu się wygłupiać tak, jak w dzień wykonania tego zdjęcia. Chciałabym wrócić to tego wszystkiego..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz