Czytając tego bloga stwierdzam, że żądzą mną te najgorsze emocje, z którymi powinnam walczyć. Początkowo to robiłam, ale w pewnym momencie przychodzi taki czas kiedy siła na walkę zaczyna zanikać. W moim życiu nadszedł ten czasz i kompletnie nie wiem co dalej.

Tymczasem polecam :

Daily Reality

Przez 8 godzin dzisiejszego dnia poczułam, że żyje. Magiczne chwile wróciły na jakiś czas. Ale niestety szybko się skończyły. Wraz z rozstaniem wróciłam do dawnego życia w czterech ścianach. Myśli, muzyki, towarzystwa własnej duszy. Czas na refleksje, wspomnienia i wizje przyszłości czyli DAILY REALITY.

forgive me

Znowu moja szanowna osoba zawaliła całą sprawę. Dlaczego ludzie często nie są świadomi własnych błędów? Grunt to się do nich przyznać nawet wtedy kiedy jest się nieświadomym tego, że robiło się źle. Często w ten sposób ranimy bliskich. Przecież my, szare osobniki świata nie chcemy źle. Przecież w znacznej ilości pragniemy szczęścia swojego a także ważnych dla nas osób. W takim razie co nami kieruje i sprowadza nas na tą złą drogę? Tego nie wiem. Charakter? No bo jeżeli robimy coś, co wydaje się dla nas naturalne a dla innych nie to musi być to charakter. Nie mówię tu o jakiś skrajnych przypadkach bo jest ich wiele. Chodzi mi chociażby o styl rozmowy. Dla jednych może być to zwykła, koleżeńska pogawędka a dla innych flirt, podryw, nadzieja na związek. Każdy jest inny i każdy ma inny punk widzenia. To odróżnia każdego z nas od populacji całego świata jednocześnie wywołując wiele konfliktów międzyludzkich. W takim razie co powinniśmy zrobić by ilość nieporozumień była mniejsza? Zacząć żyć na zasadach innych czy aby inni zaczęli żyć na Twoich zasadach? A może być sobą? Ale.. Jeżeli zostaniemy sobą ilość konfliktów się nie zmieni. Także jesteśmy w punkcie wyjścia. I co teraz? Chcemy zmieniać świat na lepsze a tak naprawdę nie wiemy od czego zacząć. Ważne jest postawienie sobie priorytetów i dążenie do wyznaczonych sobie celów a także zrobienie takiej osobistej, wewnętrznej tabelki z podziałem "co wolno a co nie". Tak, od tego zacznę. Za późno? Tak wiem, ale lepiej późno niż wcale. Nutka optymizmu zagościła w mojej głowie i mam nadzieje że będzie coraz lepiej. Nauczmy się wybaczać i zacząć ufać na nowo a świat stanie się przyjemniejszy i mniej obcy dla nas. Bo można zrobić rzeczy 100x gorsze. Zawsze trzeba sobie tak tłumaczyć sprawę.

A teraz Kochanie, przepraszam Cię z całego serduszka i mam nadzieje że będziesz kochać mnie mimo wszystko !

I po świętach. Przebiegły w spokojnej i rodzinnej atmosferze. Troszkę stresu jednak było. Kolejna szczera rozmowa matki z córką i wyjaśnienie paru spraw. Dziękuję Ci chociaż za minimalne wyrozumienie. Mogłam chociaż trochę odpocząć od szkoły, aczkolwiek jutro wielka nauka na tysiąc sprawdzianów, które czekają mnie w najbliższym czasie. Tymczasem kubek herbaty, książka i samotny wieczór w moim uroczym pokoju.


Przedstawiam moje świąteczne wypieki, z których jestem dumna. Smakowały bosko.

Mijają kolejne dni bez niego. Bez niego przy mnie. On jest. W sercu. Mimo tego czuje się samotnie, czuję pustkę, czuję się nieswojo. Wiem, że to nie zależy od nas i musimy tkwić cały czas w jednym miejscu. Najgorsze jest to, że dwoje ludzi, pozornie nie umiejących żyć bez siebie musi zacząć to robić. Nic nie będzie już tak jak kiedyś. Trzeba się do tego przyzwyczaić i nauczyć się stawiać nowe kroki w życiu. Trzeba zacząć żyć w dwóch światach, bo ten jeden, wspólny przestał istnieć. Może kiedyś go znowu zbudujemy, ale jeszcze nie teraz. To jest nie możliwe...

Chciałabym znowu się wygłupiać tak, jak w dzień wykonania tego zdjęcia. Chciałabym wrócić to tego wszystkiego..

"On i ja mięliśmy coś pięknego,

Ale niefunkcjonalnego, to nie mogło trwać"